Esther, 26 december 2008
Chili Santiago

´berichtje´

Hallo lieve allemaal,

Sjonges…..zit ik eindelijk eens met rust achter een pceetje om de site bij te werken heb ik last van een writersblock…Begin nu alweer voor de 5e keer opnieuw.
Laat ik dan in ieder geval beginnen met het jullie fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar toe te wensen en iedereen bedanken voor de lieve reacties en smsjes tussendoor.

De 1e week na aankomst was geweldig! Oh wat had ik het geweldige gevoel alsof ik in een nieuwe wereld aangekomen was. Ik was wel nog ´wat´moe, maar het voelde met name alsof er de afgelopen jaren niets gebeurd was. Ik vond het vooral erg leuk om daar te zijn, vakantie te hebben en de familie weer terug te zien.
In die week ben ik naar het ´hospital naval´ terug geweest en heb gezien waar Leo toendertijd gelegen heeft. Ik herkende Leo´s plek perfect inclusief alle kleinigheidjes maar denk je nou dat er wat los kwam qua emoties of zo? Niks! Ik kon me niet eens meer voorstellen dat Leo daar gelegen heeft. Het is zomer, de zon schijnt en alles leek zo anders als toendertijd. Ik herinner het me zo donker, grauw, lelijk, regen, wind en vooral veel angst en pijn. En daar stond ik dan aan het bed en …..er ligt geen Leo, ook niet voor te stellen hoe hij daar lag. De zon schijnt dussss zullen we dan maar weer leuke dingen gaan doen? Ik heb me er veels te weinig tijd voor genomen. Hoezo confrontatie vermijdend gedrag?
Het deed me helemaal niks. Hmm…op z´n zachtst gezegd: vreemd. Niet goed.

In die week ook veel bijgekletst met Alejandra en Christian over de afgelopen jaren. Kreeg zo ook dan nu pas te horen dat de neurochirurg tegen hen verteld had dat hij Leo geen kans op overleven gaf. Hij was te zwaar beschadigd en had gedurende zijn 14 uur durende transport uit het park naar het ziekenhuis teveel te verduren gehad. Ik ben daar maar weer eens erg van geschrokken, terwijl ik het wel al wist. Ik kan me nog goed herinneren dat hij me voor de operatie op mijn vraag aangaf Leo maar 10% overlevingskans te geven. Dit nu weer opschrijvend merk ik dat het me nog steeds benauwt…wat ben ik vreselijk bang geweest.
Heb ook de foto´s laten zien van Leo´s revalidatie en ik ben ook voorgesteld aan een heleboel mensen die in die tijd (en nu nog steeds) heel erg veel voor Leo´s overleven en herstel gebeden hebben. Ze wilden me dolgraag leren kennen om te kunnen zien over wie die verhalen allemaal verteld zijn en om te horen hoe het verlopen is. Leo is een bekendheid in Punta Arenas. Hij heeft met zijn ongeluk toendertijd in de krant gestaan en is ook meerdere keren in het journaal op tv geweest. Ik weet nog dondersgoed hoe we met de ambulance in Puerto Natales aankwamen en daar opeens een paar kerels met hun fototoestelletjes foto´s stonden te maken. Ik snapte er helemaal niks van…wat doen die toeristen daar en waarom maken ze foto´s van mijn vreselijk gewonde Leo? Dat dóe je toch niet? In Punta Arenas werd het nóg fraaier. Bij aankomst stonden er opeens allemáál van die irritante kerels met van die enorme camara´s en toestellen die mij vooral mijn weg blokkeerde om als de wiergawee achter Leo aan te kunnen rennen. En mij dus ontzéttend pissig maakte. Wat moet dat hier! Laat ons met rust idioten.
Dat was dus de pers….
Oooh…zo zit dat… Alsof ik er ook maar één seconde mee bezig was dat Leo´s ernstige ongeluk en het bizarre transport om Leo het park uit te krijgen hét verhaal van de dag zou gaan worden. Nog steeds kent bijna iedereen in Punta Arenas het verhaal van Leo´s ongeluk nog.
Tja…zo was dus ook ´s avonds op nationale tv goed te zien hoe ik in mijn not sexy thermobroek, enorme bergschoenen en 2 backpacks op mijn rug tegen al die mannetjes aanbeukte en ze met veel bombarie hun camara´s in het gezicht drukte. Grrrrr… hahaha.

Voor de rest ben ik die week vooral veel bezig geweest met het regelen van de route zoals ik die met Alec wilde gaan maken. Ik wilde graag het park in zoals ik er met Leo uitgegaan ben. Tja…en dat kostte nogal wat regelwerk en creatief denken. Zowat alle nummers zoals vermeld in mijn Lonely Planet waren alweer veranderd of organisaties bestaan niet meer. Daarnaast gaat het op z´n latino´s dus dat betekent zowieso: veel tijd!
Die week heb ik ook besloten dat ik me in Punta Arenas opnieuw wilde laten dopen. Ik liep al langer met dat idee rond. Ik ben dan wel als kind al gedoopt en heb ook de communie en het vormsel gedaan maar dat is eigenlijk meer uit gewoonte gedaan dan op grond van werkelijke religieuze motieven. Deze keer heb ik zelf besloten dat ik als christen door het leven wil gaan. Waar kan ik dat dan beter laten bevestigen door een doop dan op de plek waar zoveel begonnen maar ook zo pijnlijk veel geeindigd is? En met Alejandra en Christian als getuigen! Ze hebben me zó op alle fronten bijgestaan, ik heb zoveel van ze mogen leren. Ik geef erg veel om ze.
Ik ben niet voor niets terug gegaan naar Chili. Ik dacht dat ik er nooit meer wilde zijn, wilde vergeten wat ik daar gezien heb. De pijn begraven. Maar dat kon ik niet. Het is de plek van waaruit ik alles weer opnieuw moet gaan opstarten, de oude Leo en mijn oude lieve leventje moest gaan achterlaten, waar ik een levenscirkel moest gaan afsluiten en dat alles om vérder te kunnen gaan met mijn leven. Alleen zo jammer dat mijn brein en zieltje zich nog zo gesloten hielden in het ziekenhuis en die week nogal confrontatievermijdend gedrag vertoonde. Ben ik dat hele eind voor niets naar chili terug gegaan? Ben ik er nog niet aan toe?
Mijn doopsel in Punta Arenas is in ieder geval voor mij een zeer belangrijk onderdeel van mijn nieuwe start en nieuwe keuzes in mijn leven.
Mijn ouders zijn ook daarvoor voor 2 weken overgekomen en ik heb Leo gevraagd met hen mee te komen. Yep….en dat riep nogal wat onbegrip en vragen op. Waarom laat je Leo komen terwijl je juist deze reis maakt om afstand van hem te kunnen gaan nemen?
Juist! Lastig uit te leggen. Er is ook zoveel wat ik samen met Leo moest doen. Voor hem maar ook voor mij. Ik moest niet alleen de oude Leo een plaats geven maar de nieuwe ook.Voor Leo geldt dat hij door al zijn eenzaamheid, pijn en verdriet niet meer ziet hoe speciaal hij is. Dat hij een léven heeft. Het is een wonder dat hij leeft en een nog groter wonder hoe hij zich ontwikkeld heeft. Niemand maar dan ook niemand had verwacht dat hij zou overleven, uit coma zou komen, laat staan een zelfstandig leven zou kunnen gaan leiden. Voor de chileense medische wereld zijn herstel ´onverklaarbaar´. Maar hoe kun je dat zien als je zo´n pijn hebt over alles wat je kwijt bent, als je dag in dag uit alleen bent? Hoe kan ik me nou geen zorgen blijven maken als ik de angst hou dat hij het niet redt in z´n eentje? Hier in Chili is hij het wonder van het land. En daarmee maak ik geen geintje. Ik gunde het hem zó dat hij zou zien hoeveel mensen hem speciaal vinden, een wonder, hem willen zien en willen leren kennen, hoeveel mensen nog steeds voor hem bidden, hem liefde willen geven en hem respecteren.
Ik wilde hem dat zó graag meegeven. Want inderdaad, Leo kwam en ik schrok me rot. Leo was flink depressief. Zo lusteloos en krachtloos heb ik hem nog niet eerder gezien. Leo heeft een sterk karakter, een enorme wil en vechtlust. Maar hij had geen zin meer om te vechten en zag geen mogelijkheden meer wat van zijn nieuwe leventje te maken: “Ik voel me zo alleen en al het geluk is uit mijn leven verdwenen. Er is niets maar dan ook niets wat ik er zelf aan kan doen. Ik beleef nergens meer plezier aan en bij alles lijkt het wel alsof er een waas overeen hangt”.
Dat doet me vreselijk veel pijn. Ik wil zó graag dat ook Leo weer gelukkig is. Hij verdient het net zoveel als ik. Maar ik hoef het niet alleen te doen. Ik heb zoveel liefde van dierbare vrienden en mijn familie ervaren en voor mij was en is het al verschrikkelijk moeilijk. Hoe moet in hemelsnaam Leo dat dan in zijn eentje gaan verwerken? Ik geloof dat ik pas echt rust in mijn leven heb als ik Leo weer enigszins gelukkig mag zien.
Zó moeilijk om los te laten met de wetenschap dat er bijna niemand voor hem is om hem eens een troostende en ondersteunende knuf te geven. Aan wie hij zijn verhaal en verdriet kwijt kan en ook eens leuke dingen kan gaan doen? Waar is de liefde voor de medemens gebleven? Waarom rent iedereen toch zo door met zijn eigen leven? Waarom is deze wereld zo hard? Wellicht stoot ik enkele mensen met deze zinnen voor het hoofd, dat is niet mijn bedoeling. Maar zo hopeloos en machteloos voel ik mij wel.

Met het uitnodigen van Leo heb ik Alec behoorlijk voor het blok gezet en onzeker gemaakt. Vreselijk waar: maar ik ben zó bezig geweest met Leo´s pijn en tere zieltje en met….uhm mijzelf….dat ik vergeten ben me te bedenken hoe dat voor Alec moet zijn geweest om te horen dat ik plotseling toch ook Leo naar Chili haal en dan ook nog eens van plan ben met hem en mijn ouders een dikke week te gaan trekken en dus ook badkamer en slaapkamer met hem ga delen. Yep..wat moet ik zeggen. Toen Alec me dat dezelfde avond van aankomst voorlegde heb ik me vreselijk dom, schuldig en tussen 2 muren ingeklemd gevoel. Hullup, lekkere vriendin ben ik, alleen maar bezig met Leo en mijzelf.
Een wonder dat ie me nog steeds wil. Kijk dan toch eens naar wat ik ben op dit moment? Ik ben zo onstabiel en wisselvallig als de pest en in die tijd dat we samen in chili waren ben ik echt niet de leukste voor ´m geweest. Sjonges, wat ben ik een ongelofelijke trut geweest soms….maar ik kon er niets aan doen! Soms heb ik gewoonweg nog geen ruimte voor die liefde en word ik kribbig van die ´rugzak´ terwijl ik ´m als den donder niet kwijt zou willen!
Die eerste avond was dus gelijk weer een mooie confrontatie met de werkelijkheid en de hele realiteit van het werkelijk leven kwam daarmee in de realiteit van chili.

De dag erna vanuit Punta Arenas met Alec in een huurauto naar Puerto Natales gereden.
In Puerto Natales het ziekenhuisje daar bezocht, waar Leo kort gestabiliseerd is om verder naar Punta Arenas vervoerd te worden. Met een knal kwamen al die herinneringen naar boven. Ik zág m daar weer liggen….terwijl ik daar in mijn eentje op die gang stond te kijken…machteloos, alleen. Zijn hele lijf trilde zijn benen en armen compleet gestrekt en naar binnen gedraaid…spastisch, schuddend, convulserend. Zijn kleren werden kapot geknipt, zijn broek was nat van de urine. Daar lag mijn vent, mijn leven mijn liefde te stuipen met alles wat hij had.
Alec schrok, hij realiserende zich nu pas hoe ver Leo uit het leven geweest is…dat deze houding betekent dat werkelijk alle hogere hersenfuncties uitgevallen zijn. Het laatste stapje voor het einde. Beng…weer die angst terug in mijn lijf. Ik voelde de angst weer, de pijn, de angst voor de dood, het scheuren van mijn ziel door het wéten dat hij al met één been in de dood stond en het niet wíllen, niet wíllen zien, niet willen verliezen, niet willen weten dat het waar is…Een wonder….geef me een wonder..help dan toch…hulpeloosheid, angst, dood…machteloosheid. Verschrikkelijk!
En overal in dat stadje was Leo. Vanaf het bezoek in het ziekenhuis aan een stuk door gehuild gehuild gehuild. Hier had ik m voor het laatst gezond gezien, hij is er niet meer. Waarom toch? Overal kwam ik m tegen.
Was ik weer even een minuutje bruldroog, kwam ik een plastic zakje tegen met groenten in de supermarkt . Heb me daar toch werkelijk als een debielletje voor dat zakje in die supermarkt staan janken, grienen, brullen. Weeeeeh….want dat was het zakje dat ik met Leo gekocht had….. piep,snif, jank.
Wérkelijk... dat zákje…kon er niets aan doen…dat zakje wás Leo! Daarmee kwamen weer zoveel herinneringen naar boven, ik kon gewoonweg niet kon stoppen met janken. Daar stond ik dan te janken al staand voor dat zakje. Heb er op advies van Alec een foto van gemaakt.

De dag erna zou ik met Alec naar het park teruggaan.
Ik wilde niet! Elke vezel in mijn lijf verzette zich. Ik ben in mijn leven nog nooit zó shagerijnig en vreselijk boos geweest. Ik wilde niet terug naar dat klote park, ik had er geen zin in, waarom moest ik toch zo nodig terug, gedoe ook, vroeg uit bed, onzin, bladibla…cirkel sluiten…IK WIL NIET!!!! En iedereen was dom, lelijk en alles was kut, vervelend, stom grrrrrommm
Elke vezel in mijn lijf was boos boos boos! Ik wil de oude Leo niet kwijt, ik wil mijn oude leven niet achterlaten, ik wil niet ik wil niet! Arme Alec….laat ik zeggen: de gezelligste was ik niet.
We zijn met de boot terug het park in gegaan naar de plek van het ongeluk, campamento refugio grey. De boom staat er nog…je ziet nog steeds waar die tak is afgebroken.
Gelijk naar die plek gegaan en ik voelde…niks. Alec stond met kippenvel te kijken….”hier is gewoon het leven van een jonge volwassen vent in een klap veranderd om nooit meer te worden wat het was…”
En ikke? ….ik vond het leuk dat ik alles weer herkende en eindelijk kon analyseren hoe onze tent dan nou precies gestaan had en hoe de tak dan gevallen moest zijn en waar in de refugio Leo´s hoofd precies gelegen heeft ,op de grond voelend en kijkend of dat rode gloedje misschien niet het bloed van Leo was enzoverderenzoverder. Lekker vooral objectiveren en analyseren. Alle afweermechanismen draaiden op volle toeren.
Alec keek mij nogal bezorgd aan…niet gezond die meid! Dusss moest hij weer zo nodig beginnen met vragen stellen (gelukkig). En dat maakte mij weer zó vreselijk boos!
Want waarom moet je nou weer zo nodig vragen stellen? Rotzak! (achgerm, trut ben ik)
En waarom moet ik Leo achterlaten, waarom moest dan nou toch gebeuren? Kutboom. Waarom gaat alles en iedereen verder, waarom konden wij onze reis niet afmaken, waarom konden wij ons leven niet hebben en waaróm alles zomaar weg, kwijt? Het was zo mooi allemaal. Ik wil geen afscheid nemen..want alles was me zo dierbaar, het is niet eerlijk! Het doet PIJN en dat maakt me boos. Heb van pijn en woede aan mijn haren getrokken, mijn nagels in m´n gezicht gezet, gevloekt en gehuild, gehuild gehuild.

En dát was lekker!!!!

We zijn een dag op de plek van het ongeluk gebleven. Ook nog naar het uitzichtspunt over gletscher grey gelopen. Prachtig. Leo was er ook de hele tijd bij.
Ik heb met ´Leo´ kunnen ´praten´, huilen, voelen….aanwezigheid…samen. Ik heb hem om vergiffenis kunnen vragen voor alles wat ik in onze relatie gedaan heb dat niet goed en eerlijk was, voor alles wat ik achter wou gaan laten. Heb hem om vergiffenis gevraagd om van een andere man te mogen houden en om verder te kunnen gaan met mijn leven.. Ik heb beloofd om van dit leven een zo goed mogelijk en eerlijk leven te maken zodat ik hem straks, na dit leven weer terug mag zien. Definitief afscheid nemen hoeft niet, want ik zal hem altijd in mijn hart meedragen en ik zal hem weer zien. Dáár, in dat park is hij niet gebleven, maar naar god gegaan. Daar heb ik heb verloren, maar daar heb ik hem niet achter hoeven laten. Het is goed zo….het cirkeltje is rond.
Het heeft me heel veel rust gegeven. En hoe god dat dan straks in de hemel gaat regelen als ik in dit leven net zoveel van een andere man ga houden….?....ik heb er het volste vertrouwen in dat hij daar vast een heel strak plan voor heeft. Ik twijfel alleen aan zijn plan voor de nieuwe Leo….waarom moet hij zo alleen en ongelukkig zijn in zijn 2e leven? Blijven vragen en bidden maar!

De dag erna zijn we in een ruk van refugio grey naar campamento italiano gelopen.
Daar zou ik voor de 1e keer sinds het ongeluk weer in een tent gaan slapen. Superspannend. Leuk idee om dat hele pokkeneind in een ruk te gaan lopen. Heb (weer eens) mijn Eigen conditie en fysieke toestand onderschat. Ik was ka-pot! Die ouwe vent van me liep met de kilo´s op zijn rug alsof er niks in zat als een spring-in-´t-veld van een jaar of 18. Eenmaal op de camping aangekomen voor de 1e tentnacht: HORROR!!!
Overal kapotte omgevallen bomen, en takken, duisterheid en overal hingen afscheidingen tussen de bomen waar met grote letters ´CUIDADO PELIGRO´ op stond…en waar iedereen dan toch maar zijn tentje tussen gepropt had! HIER,…ga ik niet slapen! De camping een stuk verder opgelopen en och maar het minst enge stukje opgezocht (tussen van die bewegende bomen en afgevallen takken) en de tent opgezet. Dat was NIET leuk, zo kon ik me die camping van de vorige keer niet herinneren. Eenmaal als een héél klein zielig vogeltje in ons tentje zittend, denkend ….daar durfde ik echt niet te gaan slapen… en wéér aan´t janken die kip…Ik vond het helemaal niks!
Op weg naar het toilet kwam ik plotseling uit op de plek waar ik de vorige keer met Leo de tent had neergezet. Dat ligt een heel stuk verder van het Andere gedeelte af. Daar was het gezellig, lieflijk, gezonde bomen en vooral waren er géén afgebroken takken te zien. Meteen die tent afgebroken en verplaatst.
Zucht…ondanks alle stress hebben we het er gezellig gehad. Én raar maar waar…ik heb ook geslapen als een beer!

De dag erna valle frances ingelopen..of beter gezegd… ingekropen op mijn zere voetjes en met mijn zere lijf en Alec, jawel, die had nergens last van…die is me voorgerend en terug gerend. Tja…verschil moet er zijn tussen oud en jong hé?
Aansluitend zijn we naar pehoe teruggelopen om met de ferry naar onze auto terug te gaan die we in Pudeto hadden achtergelaten.
Na het park zijn we naar Argentinie gegaan, naar El calefate en de perito moreno.
Saampjes erg veel mooie dingen gezien en beleefd…maar eigenlijk ook een hele moeilijke tijd gehad. Ik ben Alec zo ontzettend dankbaar dat hij met me mee is geweest het park in. Hij is er voor mij geweest terwijl ik niet te genieten en te volgen was. Het ene moment was ik ontzettend boos, dan weer blij dat ik in het park was en vloog ik hem van blijdschap om de hals om vervolgens 5 minuten laten weer in tranen uit te barsten. Geen touw aan vast te knopen en vreselijk emotioneel wisselvallig. En dat ik m nou veel liefde en dankbaarheid heb kunnen geven? Ik ben verschrikkelijk geweest! Ik kon niet…heb het allemaal maar gewoon laten gebeuren…En Alec is er altijd voor mij geweest, in wat voor bui dan ook. Groot respect!

Alec is op 4 dec vertrokken en op 3 december zijn mijn ouders en Leo aangekomen. Leo en Alec hebben met elkaar kennisgemaakt op de woensdagavond. Van Leo hoefde dat uiteraard helemaal niet, maar hij heeft zich toch gewoon voorgesteld. En de rest van de avond is gewoon in gezelschap verlopen.

Zo…zit nu al 5 uur te tikken en ben een beetje zat. De rest komt een volgende keer weer hoor.
Heel veel liefs en geniet van de feestdagen!

Esther

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl